Strona w przebudowie
Aktualne informacje na temat działań NIMiT znajdują się na stronie nimit.pl.

Wybrane badania opinii społecznej w 2015 roku dotyczące muzyki

MillwardBrown

Kultura

Zgodnie z badaniem przeprowadzonym w 2015 roku przez firmę MillwardBrown tylko 8,3% Polaków uczęszcza w ogóle na koncerty muzyki poważnej: 0,4% raz w miesiącu lub częściej, 2,3% kilka razy w roku, 1,7% raz w roku, a 3,9% rzadziej niż raz w roku. Na koncerty rockowe chodzi prawie 13%, na jazzowe – 6,7%, disco – 7,7%, popowe – 12,2%.

Spektakle operowe na żywo ogląda 8,3% respondentów: 0,2% raz w miesiącu lub częściej, 1,3% kilka razy w roku, 2,3% raz w roku, a 4,5% rzadziej niż raz w roku. Frekwencja na spektaklach baletowych to 5,4% pytanych. Tylko 0,2% Polaków obcuje ze sztuką baletu za żywo raz w miesiącu lub częściej, 0,5% kilka razy w roku, 1% raz w roku, a 3,7% rzadziej niż raz w roku.

Badanie zostało przeprowadzone na próbie 20.007 osób.

Źródło: Projekt Millward Brown, TGI

 

Instytut Badań Rynkowych i Społecznych

Z wydarzeń kulturalnych rezygnujemy najczęściej przez brak czasu

Celem badania IBRIS było ustalenie, jakie przeszkody spotykają Polacy chcący uczestniczyć w wydarzeniach kulturalnych. Ponad połowa (54%) respondentów jako powód rezygnacji z tego rodzaju atrakcji podała brak wolnego czasu, z kolei niemal jedna trzecia badanych nie bierze udziału w imprezach kulturalnych z powodu ich ceny. Co szósty ankietowany podaje jako powód nieuczestniczenia w życiu kulturalnym brak odpowiedniej oferty w jego miejscu zamieszkania, prawie 5 proc. Polaków narzeka na brak osoby towarzyszacej, a 2 proc. badanych usprawiedliwia się złym stanem zdrowia.

Badanie zostało przeprowadzone na zlecenie SES Astra metodą wywiadów bezpośrednich wspomaganych komputerowo na liczącej 1067 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski w wieku 18 i więcej lat.

Źródło: http://www.wirtualnemedia.pl/artykul/z-wydarzen-kulturalnych-rezygnujemy-najczesciej-przez-brak-czasu 

 

Janusz Czapiński, Tomasz Panek (red.): Rada Monitoringu Społecznego, Warszawa 2015

Diagnoza społeczna 2015. Warunki i jakość życia Polaków

Ubiegłoroczna Diagnoza to ósmy pomiar różnorodnych aspektów jakości życia w Polsce. W obecnym badaniu wielkość próby jest nieco mniejsza niż w poprzedniej edycji, ale nadal ponad trzykrotnie większa niż za pierwszym razem, w 2000 roku, i wynosi 22 200 osób (11 700 gospodarstw domowych). Ogólna wymowa Diagnozy jest bardzo pozytywna – większość wskaźników jakości i warunków życia poprawiła się na przestrzeni kilkunastu lat prowadzenia badań, wzrasta odsetek szczęśliwych, usatysfakcjonowanych z większości aspektów życia i dobrze zarabiających Polaków.

W 2015 roku spadł o ponad 2% odsetek gospodarstw domowych deklarujących rezygnację z wyjścia do teatru, opery, operetki, filharmonii i na koncert z powodów finansowych w ciągu roku poprzedzającego badanie i wyniósł ponad 14,4% (17,1% w 2013, w 2011 – 16,5%).

Na przestrzeni poprzednich 6 lat widoczny jest niewielki spadek liczby gospodarstw zaliczających się do wszystkich grup ekonomiczno-społecznych, które odczuwają trudności finansowe w korzystaniu z wybranych form uczestnictwa w kulturze. Jeśli wziąć pod uwagę tylko te gospodarstwa, które miały potrzebę wyjścia, ale warunki finansowe zmusiły je do zmiany planów, zdecydowanie najwięcej z nich to gospodarstwa najuboższe, utrzymujące się z niezarobkowych źródeł oraz renciści (46% w przypadku teatru, opery, filharmonii lub koncertu), a także rodziny niepełne i wielodzietne (ponad 35% rezygnacji). Najmniejszy odsetek rezygnujących stanowiły gospodarstwa pracujące na własny rachunek (19%). W stosunku do badań z 2011 roku wzrost częstości rezygnacji nastąpił tylko w wieloosobowych (czyli składających się z dwóch i więcej osób łączących swoje dochody) gospodarstwach domowych – w przypadku teatru, opery, operetki, filharmonii i koncertów wyniósł 13 puktów procentowych.

Odnotować należy, że oprócz rezygnacji z uczestniczenia w wydarzeniach kulturalnych z powodów finansowych badani deklarowali także brak takiej potrzeby. Brak zainteresowania wyjściem do teatru, opery itd. zgłosiło aż 39,4% gospodarstw i jest to poziom podobny do tego sprzed czterech lat (spadek o 2 pp.). Najczęściej z tego powodu nie uczestniczą w imprezach kulturalnych renciści (prawie 58% gospodarstw) i emeryci (ponad 52% gospodarstw), a najrzadziej – gospodarstwa pracujące na własny rachunek (ok. 21%). Mieszkańcy mniejszych miejscowości częściej niż mieszkańcy dużych miast nie odczuwają potrzeb kulturalnych. Biorąc pod uwagę kryteria geograficzne, najmniej zainteresowane uczestnictwem w kulturze są gospodarstwa z województw wschodnich oraz województwa świętokrzyskiego.

Ponad 83% gospodarstw uznało, że poziom zaspokojenia ich potrzeb kulturalnych nie zmienił się na przestrzeni ostatnich dwóch lat, prawie 11% orzekło, że pogorszył się (spadek o ponad 6 pp. w porównaniu z 2013 rokiem), a prawie 6%, że się poprawił. Grupami najmniej zadowolonymi ze zmiany poziomu zaspokojenia swoich potrzeb związanych z kulturą są gospodarstwa domowe utrzymujące się z niezarobkowych źródeł (ok. 30% zadeklarowało pogorszenie w tym zakresie), rodziny niepełne i wielodzietne (po niemal 24%) oraz gospodarstwa domowe z bezrobotnymi, a także zamieszkujące największe miasta. Biorąc pod uwagę region zamieszkania, najgorzej po tym względem wypadły województwa łódzkie i pomorskie.

Niestety, w tej edycji Diagnozy nie pojawiło się zadawane w poprzednich latach pytanie o posiadanie instrumentów muzycznych i granie na nich. 

Źródło: Diagnoza społeczna 2015. Warunki i jakość życia Polaków. Raport, red. Janusz Czapiński, Tomasz Panek, Rada Monitoringu Społecznego, Warszawa 2015, www.diagnoza.com (dostęp 20.07.2016).

 

Instytut Kultury Miejskiej, Gdańsk 2016

Kulturalna hierarchia. Nowe dystynkcje i powinności w kulturze a stratyfikacja społeczna

Omawiana publikacja jest raportem końcowym z projektu o tym samym tytule, realizowanym przez Instytut Kultury Miejskiej, Instytut Filozofii, Socjologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Gdańskiego oraz Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową. Jeden z filarów projektu stanowiło ogólnopolskie badanie praktyk kulturalnych na reprezentatywnej próbie dorosłych Polaków (n=1000), przeprowadzone techniką CATI (wywiad telefoniczny wspomagany komputerowo) przez Instytut Badań Rynku i Opinii Publicznej Millward Brown w lipcu 2015 roku.

Badania gustu muzycznego Polaków udowadniają tezę, że jest on bardzo przewidywalny – Polacy od lat najchętniej słuchają tych samych utworów i jest to głównie polska muzyka popularna sprzed co najmniej kilkunastu lat: czołowe miejsca zajmują Perfect, Bajm i Maryla Rodowicz, nieco dalej w rankingu znalazły się Czerwone Gitary, Budka Suflera, Krzysztof Krawczyk i Lady Pank. Z kolei najpopularniejsze słuchane gatunki to pop (36% wskazań), rock z punkiem (33%) oraz popularna muzyka taneczna – dance/disco polo/muzyka biesiadna/techno (11%).

Inaczej rozkładają się preferencje ludzi młodych – słuchają raczej muzyki mniej popularnej: hip hopu/reggae i metalu. Osoby o wyższej pozycji społecznej preferują rock/punk, hip hop/reggae i metal, a ci z niższą pozycją wolą pop i muzykę taneczną.

Jazz i muzyka poważna to gatunki wybierane głównie przez osoby z wyższym wykształceniem, pracujące na wysokich stanowiskach.

Źródło: Kulturalna hierarchia. Nowe dystynkcje i powinności w kulturze a stratyfikacja społeczna, Instytut Kultury Miejskiej, Gdańsk 2016, www.repozytorium.ikm.gda.pl (dostęp 19.07.2016).

Opracowała Aleksandra Jagiełło-Skupińska
2016-09-30

 
Pokaż cały
 
 
 
 
powrót

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies

Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celu świadczenia usług i w celach statystycznych. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce, w jej ustawieniach. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies, kliknij „Zamknij”. Jeżeli nie wyrażasz zgody – zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce cookies

Zamknij